Mijn blog

ma 29 aug 2016 t/m zo 25 sep 2016    (3 berichten)

  ouder >>
Het geheim van de pester di 20 sep 2016  12:56
Categoriën: geen

Het is de week tegen pesten. Dus moest ik terugdenken aan een van mijn oudste herinneringen. Want die hebben te maken met een pester.

Het was de eerste dag van school. Ik was vijf en ging naar de eerste klas van wat toen nog de “lagere school” heette. Tegenwoordig wordt dat groep 3 genoemd. Veel kinderen gingen ook toen al twee jaar eerder naar school, hoewel dat niet verplicht is. Groep 1 en 2 werden toen de “kleuterschool” genoemd. Dat is in België nog steeds zo.

Mijn moeder had me eerder weleens een paar dagen naar die kleuterschool gebracht, maar ik vond daar geen bal aan. En echt leren doe je daar toch niks. Dus heeft mijn moeder me gewoon nog twee jaar thuis gehouden.

Ze heeft me later verteld dat ze haar hart vasthield toen ik dan voor het eerst echt naar school ging. Want die eerste klas oftewel groep 3: die is wel verplicht. Dus daar moest ik naartoe. Ik heb nooit gemerkt dat ze een beetje schrik had voor die eerste dag. Dat heeft ze me niet laten merken. Ze bracht me op die eerste dag natuurlijk zelf weg. Dat deden veel ouders. Ik heb niet gemerkt dat zij en die ouders nog even achter het raam bleven staan kijken toen wij al zaten. Op dat moment gebeurde er trouwens ook iets anders wat alle aandacht trok.

Op die eerste dag stonden de tafeltjes en stoeltjes nog allemaal gezellig in een kring, zodat alle kinderen elkaar zouden kunnen zien. Het was een drukte van belang. Kinderen huppelden de klas in, sommige aan de hand van hun ouders. We lachten en renden naar onze stoeltjes. Kinderen die elkaar kenden, wilden naast elkaar zitten… Er werd naar elkaar gezwaaid en soms ook een beetje geduwd en getrokken. En er was heel veel te zien: een ketting gekleurde kartonnen poppetjes voor het raam, een schoolbord met een tekening die de juf had gemaakt om de kinderen welkom te heten, krijtjes met allerlei kleurtjes, een vitrine met opgeprikte vlinders, kasten met boekjes en allemaal raar speelgoed…

Later zou ik erachter komen dat dat rare speelgoed spulletjes waren om les mee te geven. Maar op dat moment kon ik alleen maar kleuren zien: heel veel felle kleuren. Ik keek mijn ogen uit en zocht een vrije plek. Het was leuk: hier viel veel te beleven. Ik was benieuwd wat er nog ging komen.

Ineens zag ik iets geks: er lag een plas water onder een van de tafeltjes. De jongen die er zat, keek niet vrolijk. Sterker nog: hij huilde. Nou ja, ik zou misschien ook huilen als er een plas water onder mijn tafeltje lag. Dus ik keek even snel onder mijn tafeltje… nee, daar was het droog.

Ik vroeg me af: waarom is die jongen dan daar gaan zitten? Je kunt toch zien of ergens een plas water ligt. Ik keek rond: ja, het was druk, maar er waren nog stoeltjes onbezet. Nou ja, misschien wilde die jongen gewoon graag daar zitten. Misschien waren dat zijn vriendjes waar hij tussen zat. Wel vreemd dat die jongens die naast hem zaten hem niet probeerden te troosten. Ze namen zelfs een beetje afstand van hem.

Hoe zou die plas water daar trouwens gekomen zijn? Had er iemand soms een kop thee of een glas limonade omgestoten? Nou ja, nergens was iets van thee of limonade te zien. Plotseling had ik het door: die wasbak daar in de hoek van de klas. Daar was ook een kraan. En daar stonden een emmer en een dweil naast. Iemand had zeker nog gauw de vloer gedweild voordat de kinderen kwamen en was niet helemaal klaar geweest. Of ze waren vergeten om dat stukje droog te maken.

En ja hoor: daar kwam de juf al met een grote doek om de plas op te dweilen. Dat was het dus: ze was vergeten om onder dat ene tafeltje te dweilen en dus was daar een plas blijven liggen. Ik keek even onder mijn eigen tafeltje… ik wreef met mijn schoen over de vloer. De vloer was droog en ik wreef met mijn schoen een groot stofnest bij elkaar. Nou ja, onder mijn tafeltje waren ze zeker vergeten om schoon te maken.

Dat was dus mijn eerste indruk van de school: het was er druk, kleurig en gezellig… en er werd niet goed gedweild. Maar die huilende jongen was me een raadsel. Ja, goed, het is niet fijn als je gaat zitten en het blijkt dat ze een plas onder je tafel vergeten zijn op te dweilen. Maar dat is toch geen reden om te huilen?

Tussen de middag kwam mijn moeder me halen. Want tussen de middag konden de kinderen thuis eten. Ik woonde maar twee straten bij de school verwijderd, dus we liepen samen naar huis. Mijn moeder vroeg me hoe ik de school vond. Nou, het was nieuw, spannend en leuk. Dus ik vertelde honderduit.

“Ze hadden alleen de vloer niet goed gedweild,” zei ik toen we de hoek om gingen.

“Hoezo?” vroeg moeder verbaasd.

“Nou, het was allemaal vuil onder mijn tafeltje en bij een jongen tegenover me waren ze vergeten om het water goed op te dweilen.”

Op dat moment schoot mijn moeder in de lach. “Dat was geen water. Die jongen had in zijn broek geplast.”

“Wat?” Mijn mond viel open. “Waarom dat?”

“Die jongen was bang.”

Ik fronste. “Maar waarvoor dan?”

“Hij vond het niet leuk om naar school te gaan. En daar was hij bang voor.”

Dat moest ik even verwerken. Oké, het was wel spannend. En ja, daar zou je bang voor kunnen zijn. Goed, dat was te begrijpen. “Maar waarom plast hij dan in zijn broek? Dat helpt toch niet?”

Weer moest moeder lachen. “Dat hebben sommige kinderen. Als ze bang of zenuwachtig worden, dan kunnen ze hun plas niet meer ophouden.”

Daar had ik nog nooit van gehoord: broekplassen. Ik vond dat zo raar. En ik had meteen medelijden met die jongen. Ik bedoel: je zult het maar hebben, dat je je plas niet op kunt houden.

Later bleek die jongen dé pestkop van de klas te worden. En hij is niet de enige pestkop die broekplasser bleek te zijn. Later heb ik nog een pestkop goed gekend. Erg goed. Zijn ouders en mijn ouders waren namelijk bevriend. En zijn moeder heeft weleens verklapt dat hij als kleuter heel lang in zijn broek heeft geplast.

Dat heb ik mijn hele leven lang onthouden: pesters zijn broekplassers. En elke keer wanneer ik een pester in actie zie, dan zie ik in mijn achterhoofd weer die plas onder dat tafeltje. En dan denk ik: weer een broekplasser.

Dus als jij nou zo’n kind (of volwassene) bent dat graag anderen pest, dan ken je nu het geheim: elke keer als jij iemand pest, denkt iedereen dat jij een broekplasser bent.

Nou is broekplasser zijn natuurlijk niet iets om je voor te schamen. Dus misschien vind je het niet erg als iedereen weet dat jij een broekplasser bent. Je vindt het tenslotte niet eens erg als iedereen weet dat je een pester bent. Maar denk dan ook eens aan die grote groep van broekplassers die niet pesten. Jij geeft hen een slechte naam en ze hebben het al moeilijk genoeg.

 1 reactie reageer op dit bericht

Reactie van Anja - Tilburg wo 21 sep 2016   9:34

Mooi verhaal, leuk verwoord.

Ik begrijp nog steeds niet dat er op scholen niet meer aandacht voor dit onderwerp is, of voor sociale omgangsvormen in het algemeen. Het gaat alleen over prestaties. Creativiteit wordt vertaald naar 1 uur handenarbeid per week en we hebben toch een sfeerrondje (ook 1 uur per week)? Vanochtend had ik een gesprek met een leerkracht en toen ik weer buitenstond besefte ik dat de strekking van het verhaal was dat kinderen maar hard moeten worden om te kunnen overleven in deze maatschappij. We kunnen niet vroeg genoeg beginnen. Vreemd dat we verwachten dat onze kinderen zich moeten aanpassen aan de maatschappij en dat we niet eens gaan kijken of we de maatschappij niet moeten aanpassen om te kunnen blijven wie we zijn.

Van Trek Sagae naar Fantastels vr 16 sep 2016  14:50
Categoriën: geen

Onlangs heb ik voor de tweede keer Trek Sagae gewonnen, één van de grote Nederlandse wedstrijden voor sciencefiction- en fantasyverhalen. En zoals de organisator, Dirk Bontes, zei toen ik nog even verbluft was: “je hebt echt – en overtuigend – gewonnen”. Daarmee doelde hij o.a. op het feit dat ik eerste, tweede en vierde was. Waarbij ik dan wel moet toegeven, dat ik daarmee niet drie van de eerste vier prijzen heb gewonnen, maar slechts tweeënhalf. Want die tweede plaats heb ik gehaald met een verhaal dat ik samen met Anaïd Haen heb geschreven. En dat is dan weer de onvolprezen, vaste organisator van Fantastels, dé schrijfwedstrijd voor fantasten.

Natuurlijk ga ik ook dit jaar weer jureren bij Fantastels (Ik ontkom er bijna niet aan Wink ). En zoals altijd is 31 oktober, Halloween, de deadline om verhalen in te sturen. Binnenkort is het weer zover. Dus voor iedereen die gek is op schrijven en voor iedereen die kans wil maken om ook te winnen: grijp je kans!

Zoals de meesten van jullie ongetwijfeld zullen weten, heb ik al veel gewonnen. Drie keer de Unleash Award, twee keer Trek Sagae, vier Pure Fantasy themawedstrijden, twee keer de NCSF-prijs, de Grote Brugse Boekhandel Fantasy Award, Woordenstroom… En toch: winnen went nooit. Het blijft elke keer weer een geweldig gevoel.

Mensen vragen me weleens waarom ik blijf meedoen aan schrijfwedstrijden als ik al zoveel heb gewonnen. Ik vind dat een rare vraag. Waarom zou je stoppen?

Maar goed. Zoals ik al zei: winnen is elke keer weer fijn. En de uiteindelijke winnaars van schrijfwedstrijden zijn niet de auteurs. Dat zijn de lezers.

Want elkaar opdrijven om het allerbeste verhaal te schrijven: dat is wat ons betere schrijvers maakt. In schrijfwedstrijden leer je hoe lezers tegen je verhalen aankijken. Je leert wat fout is en wat goed is. En je krijgt steeds weer nieuwe inzichten. Je leert telkens beter snappen waarom een verhaal goed of slecht is, waarom een verhaal wint of verliest, waarom een verhaal een grote of kleine lezerskring aanspreekt.

Dat leer je niet alleen door zelf mee te doen. Als je jureert, moet je ook een juryrapport schrijven. Dat is een verantwoording van het jurylid waarom een verhaal hoog of laag wordt gezet. Dat betekent dat je steeds weer moet analyseren waarom een bepaald element goed of slecht werkt. Dus het mes snijdt aan twee kanten: dankzij het jureren leer ik ook steeds scherper zien wat goed en wat slecht schrijven is. Dat verwoord ik zo goed mogelijk in mijn juryrapport. En daarmee probeer ik de deelnemer weer verder te helpen: zodat ook hij of zij scherper ziet wat goed en slecht schrijven is.

Want ofschoon we in de wedstrijd allemaal rivalen zijn, concurrenten zijn we niet. Ja, we willen winnen. Maar we gaan die strijd in de eerste plaats aan om zo goed mogelijke verhalen te kunnen bieden aan onze lezers. Dus ik wil dat mijn “rivalen” alles weten over schrijven wat ik weet... want dan is het pas echt leuk als ik ze de volgende keer weer versla.

In de jaren dat ik Fantastels jureer, heb ik het niveau van de gemiddelde Nederlandse schrijver enorm omhoog zien gaan. Ik ben blij dat wij daar een steentje aan hebben kunnen bijdragen. En daar gaan we mee door. Dus als je wilt leren hoe ik al die prijzen heb gewonnen, dan zit er maar één ding op: stuur vóór 31 oktober ook een verhaal op naar Fantastels.

 0 reacties reageer op dit bericht
Interviewers en ge√Įnterviewden: hoed je voor manipulatieve vragen do 15 sep 2016  15:10
Categoriën: geen

Bij opiniepeilingen, kieswijzers en interviews hoor en zie ik steeds vaker manipulatieve vragen voorbijkomen. Daar erger ik me aan. Want het doel van een opiniepeiler of journalist is om de waarheid boven water te halen. Maar met manipulatieve vragen vermink je de waarheid.

Vandaag zag ik in de media bijvoorbeeld het volgende voorbeeld van een manipulatieve vraag:

"Het is hoog tijd om de belastingtrucs van grote bedrijven te stoppen: Ja/Nee"

http://www.rtlz.nl/business/poll-stop-belastingtrucs-grote-bedrijven

Waarom is deze vraag fout? Omdat er (bewust of onbewust) al de mening en het wereldbeeld van de vraagsteller in besloten liggen. Door de vraag op deze manier te stellen, is míjn mening niet in een antwoord op de vraag te vatten.

Want: ik vind het niet goed dat de belastingwetgeving zo ingewikkeld is dat dit leidt tot belastingtrucs. Dus zou ik “Ja” moeten antwoorden.

Maar ik vind niet dat er alleen een einde moet komen aan de belastingtrucs van grote bedrijven. Dus zou ik “Nee” moeten antwoorden. Ik vind ook niet dat belastingtrucs het probleem zijn, maar alleen maar een symptoom van het probleem.

Dit is dus een foute vraag. En het is ook de foute schuldige die hier wordt geïmpliceerd. Want degene die hier fout zit, zijn niet “de grote bedrijven” maar de overheid. De overheid die te hoge belastingtarieven en een te ingewikkeld belastingstelsel heeft ingevoerd. Ik vind het prima als grote bedrijven weinig belasting hoeven te betalen, mits… iedereen weinig belasting hoeft te betalen! Jij, ik, grote bedrijven… iedereen!

Mijn mening is: de belastingtarieven moeten zo laag en het belastingstelsel zo simpel worden dat het niet meer nodig en ook niet meer mogelijk is om belastingtrucs te vinden. En die mening past niet in een antwoord op die vraag.

Voor een journalist of opiniepeiler op zoek naar de waarheid is een dergelijke vraag uit den boze. Want op deze manier krijg je niet iemands werkelijke mening. Op deze manier is het resultaat van je onderzoek waardeloos. En je manipuleert meningen: dat is een techniek van politici en opiniemakers.

 1 reactie reageer op dit bericht

Reactie van Adri de Kreij - Krimpen aan de Lek vr 16 sep 2016   8:44

Hè hè eindelijk iemand die probeert de journalistiek te bekritiseren, maar of het helpt??? K hoop het van harte.

  ouder >>
zoeken:

Categoriën

Actueel

29 aug 2016
t/m 25 sep 2016

Archief

1 aug 2016
t/m 28 aug 2016


4 jul 2016
t/m 31 jul 2016


6 jun 2016
t/m 3 jul 2016


9 mei 2016
t/m 5 jun 2016


11 apr 2016
t/m 8 mei 2016


14 mrt 2016
t/m 10 apr 2016


15 feb 2016
t/m 13 mrt 2016


18 jan 2016
t/m 14 feb 2016


21 dec 2015
t/m 17 jan 2016


23 nov 2015
t/m 20 dec 2015


26 okt 2015
t/m 22 nov 2015


28 sep 2015
t/m 25 okt 2015


31 aug 2015
t/m 27 sep 2015


3 aug 2015
t/m 30 aug 2015


6 jul 2015
t/m 2 aug 2015


8 jun 2015
t/m 5 jul 2015


11 mei 2015
t/m 7 jun 2015


13 apr 2015
t/m 10 mei 2015


16 mrt 2015
t/m 12 apr 2015


16 feb 2015
t/m 15 mrt 2015


19 jan 2015
t/m 15 feb 2015


22 dec 2014
t/m 18 jan 2015


24 nov 2014
t/m 21 dec 2014


27 okt 2014
t/m 23 nov 2014


29 sep 2014
t/m 26 okt 2014


1 sep 2014
t/m 28 sep 2014


4 aug 2014
t/m 31 aug 2014


7 jul 2014
t/m 3 aug 2014


9 jun 2014
t/m 6 jul 2014


12 mei 2014
t/m 8 jun 2014


14 apr 2014
t/m 11 mei 2014


17 mrt 2014
t/m 13 apr 2014


17 feb 2014
t/m 16 mrt 2014


20 jan 2014
t/m 16 feb 2014


23 dec 2013
t/m 19 jan 2014


25 nov 2013
t/m 22 dec 2013


28 okt 2013
t/m 24 nov 2013


30 sep 2013
t/m 27 okt 2013


2 sep 2013
t/m 29 sep 2013


5 aug 2013
t/m 1 sep 2013


8 jul 2013
t/m 4 aug 2013


10 jun 2013
t/m 7 jul 2013


13 mei 2013
t/m 9 jun 2013


15 apr 2013
t/m 12 mei 2013


18 mrt 2013
t/m 14 apr 2013


18 feb 2013
t/m 17 mrt 2013


21 jan 2013
t/m 17 feb 2013


24 dec 2012
t/m 20 jan 2013


26 nov 2012
t/m 23 dec 2012


29 okt 2012
t/m 25 nov 2012


1 okt 2012
t/m 28 okt 2012


3 sep 2012
t/m 30 sep 2012


6 aug 2012
t/m 2 sep 2012


9 jul 2012
t/m 5 aug 2012


11 jun 2012
t/m 8 jul 2012


14 mei 2012
t/m 10 jun 2012


16 apr 2012
t/m 13 mei 2012


19 mrt 2012
t/m 15 apr 2012


20 feb 2012
t/m 18 mrt 2012


23 jan 2012
t/m 19 feb 2012


26 dec 2011
t/m 22 jan 2012


28 nov 2011
t/m 25 dec 2011


31 okt 2011
t/m 27 nov 2011


3 okt 2011
t/m 30 okt 2011


5 sep 2011
t/m 2 okt 2011


8 aug 2011
t/m 4 sep 2011


11 jul 2011
t/m 7 aug 2011


13 jun 2011
t/m 10 jul 2011